Gdy ścieżka zmieniła się w leśny trakt, puściła Bilwila kłusem, radując się jedyną czynnością, która sprawiała jej przyjemność. Kilka razy zatrzymywała się, by dać odpoczynek własnym i końskim mięśniom, a także spróbować późnych jagód. Szkoda, że nie zabrała na drogę resztek sera ze śniadania, albo choćby kilku jabłek. Dopiero pod samym Weyrem Telgar zorientowała się, że ją ścigają, bo wypatrzyła na drodze trzech jeźdźców. Mogli to być goście zaproszeni na Wylęg, lecz wolała wziąć pod uwagę najgorszą możliwość. Być może jeden z nich to ojciec, a pozostali dwaj to Borys i Ganmar. Musiała dotrzeć do bezpiecznego Weyru, zanim ją dopadną. Jak udało im się ją doścignąć w tak krótkim czasie? Czyżby ktoś ją mimo wszystko dostrzegł i pobiegł zawiadomić Lavela? W najcieńszej ścianie telgarskiego krateru wykuto długi, oświetlony żarami tunel dla ruchu naziemnego. Bilwil był zmęczony po wspinaczce i wczorajszej ciężkiej pracy. Wydawało jej się, że słyszy męskie głosy i zmusiła wierzchowca do strudzonego truchtu. Choć zachęcała go bębnieniem pięt po żebrach, nie mógł już iść szybciej. Potem usłyszała nucenie, od którego wibrowały wszystkie ściany wokół. Wiedziała, co to oznacza

(Reklama: , Gry dla dzieci ,praca gorzów wielkopolski )