Poprzedniego dnia nikt nie zatroszczył się, by go wyczesać i sierść miał sklejoną potem po ciężkiej pracy przy zwózce drzewa. Może wziąć innego? Ale Bilwil opuścił łeb, czekając, aż włoży mu do pyska rzemień. Nie mogła ryzykować pościgu po całym pastwisku za innym, wypoczętym, i mniej skłonnym do współpracy wierzchowcem, więc skręciła rzemień wokół jego dolnej szczęki, złapała go za grzywę i skoczyła na grzbiet. Czy jutro będzie dosiadać smoczego grzbietu? Położyła się płasko na końskiej szyi na wypadek, gdyby ktoś przypadkiem spojrzał na pastwisko, i kolanami skierowała zwierzę naprzód, w stronę lasu. Gdy dojeżdżała do splątanego żywopłotu na granicy posiadłości, po raz ostatni popatrzyła na budynki gospodarstwa, okna wykute w litej skale, nierówne wejście do pomieszczeń mieszkalnych i szerokie wrota do stajni i obór. Ani żywego ducha. Jazda, Bilwil, zabieramy się stąd mruknęła, uderzyła go piętami w boki, by ostro zakłusował i skierowała się do płotu, tam, gdzie po drugiej stronie prowadziła leśna ścieżka. Na szczęście koń lubił skoki, bo dała mu bardzo mało miejsca do wybicia. Mimo to zręcznie przefrunął nad płotem i wsparł się na przedniej lewej nodze, obracając się w prawo przy lądowaniu w odpowiedzi na pociągnięcie wodzami i ucisk pięty. W jednej chwili znaleźli się między drzewami i szybko dotarli do dróżki. Raz spróbował zawrócić w lewo, do domu, ale wymierzyła mu ostrego kopniaka i ruszył na prawo. Oddalili się od gospodarstwa tak bardzo, że do rodziny nie dotarłby tętent kopyt, chyba, żeby ktoś przyłożył ucho do ziemi, co było całkiem nieprawdopodobne. Wszyscy pewnie szukali jej w pomieszczeniu z żarnami, a ona już gdzie indziej zostawiała tropy. Uśmiechnęła się, choć w dalszym ciągu groził jej pościg

(Reklama: www.decorating.pl , bramy garażowe ,spa )