Debera wyszeptała podziękowanie i wstała, pragnąc wymknąć się z sali niepostrzeżenie. Wydawała się sobie okropnie niezgrabna i nieobyta towarzysko, choć wszyscy, nawet Lord i Pani Warowni, byli dla niej tak niesłychanie dobrzy i mili. Myślała, że będzie trzeba im się długo tłumaczyć z niezwykłego zachowania, tymczasem oni natychmiast stanęli po jej stronie. Naprawdę czuła, że jakby jej prawdziwe życie zaczęło się w chwili, gdy napotkała spojrzenie Morath. I tak było rzeczywiście, uznała, wędrując wzdłuż groty ze spuszczoną głową, by nie napotkać niczyjego wzroku. Ale wszyscy mijani ludzie tylko uśmiechali się do niej i byli bardzo uprzejmi. Nie zauważyła wcale wszeteczności, która zdaniem jej ojca przenikała cały Weyr. Ojciec naopowiadał jej dużo różnych rzeczy. A o innych nawet nie wspomniał. Na przykład o tym, że do domu przyszło oficjalne zawiadomienie o wynikach Poszukiwania, opatrzone jej nazwiskiem i zawierające datę Wylęgu, żeby wiedziała, kiedy ma się stawić. Nie, ten list musiała znaleźć sama, wciśnięty na półkę w kredensie, gdzie przechowywano papier do ponownego użytku. Nikt w gospodarstwie Balan, a już szczególnie ojciec i macocha, nie wyrzuciłby całej karty papieru, zapisanego tylko po jednej stronie, a więc zdatnego do ponownego użytku. Ach, jakże ona nienawidziła tego zwrotu! Ponowny użytek, przetwarzanie, przerabianie. Ta mania opanowała każdy aspekt życia na farmie. A przecież nie byli ubodzy w sensie materialnym

(Reklama: , zakłady sportowe ,florystyczne.pl )