I nie ma nic wspólnego z tym, co się właśnie wydarzyło dodała Sydra. Słuchajcie, zniszczenie komputerów to niewątpliwie poważna strata, ale jakoś ją sobie powetujemy… Ach, te wszystkie dane! Clisserowi znów napłynęły łzy do oczu. Clisser, przyjacielu Bethany pochyliła się ku niemu i łagodnie pogładziła po ręce w dalszym ciągu mamy komputery najwyższej jakości tu poklepała się w czoło naładowane mnóstwem danych. Jest ich więcej, niż nam potrzeba do życia. Ale… ale teraz nigdy się nie dowiemy, jak zachować dla potomnych informacje o żywotnym znaczeniu, takie jak termin powrotu Czerwonej Planety! Na pewno coś wymyślimy odpowiedziała stanowczo, nieco rozpraszając jego przygnębienie. Na chwilę odrobinę się rozpogodził, po czym popadł w jeszcze głębszą rozpacz. Ale zawiedliśmy pokładane w nas zaufanie, że zachowamy dostęp do tych danych… Bzdura! zirytował się Sheledon i huknął pięścią w biurko. Komputery dawno już przekroczyły maksymalny okres eksploatacji. Wiem, bo czytałem dużo starych podręczników. Od pięćdziesięciu lat każdy kolejny dzień funkcjonowania komputerów graniczył z cudem. A poza tym, jak mówi Bethany, wcale nie utraciliśmy wszystkiego. Zawiodło kolejne sprytne urządzenie z przeszłości. Teraz po prostu trzeba będzie pożegnać się z łatwym dostępem do danych i pracowicie przebijać się przez książki! Tak, książki! Ogromne ilości książek, które czekają na półkach. Clisser zamrugał i potrząsnął głową, jakby jego umysł nie chciał się pogodzić z jakąś myślą

(Reklama: , przepisy kulinarne ,Psychoterapia )